گزارش عبارت به مناسبت روز جهانی پست؛

از چاپارخانه‌های هخامنشی تا صندوق‌‌های زرد و ارتباطات دیجیتال

✍🏻مارال نژادآذر

عبارت – گروه جامعه: پست، قصه راه‌های دور، نامه‌های بی‌قرار است. قصه‌ای که در ایران، از راه‌های باستانی و چاپارخانه‌ها آغاز شد، در دوره قاجار شکل تازه‌ای به خود گرفت و امروز، در عصر اینترنت و ارتباطات دیجیتال، با مأموریت‌هایی بسیار گسترده‌تر از گذشته ادامه دارد. با این همه، در حافظه جمعی ایرانیان، پست هنوز هم با نامه، پاکت‌های تمبرخورده و صندوق‌های زردرنگی گره خورده است که روزگاری در گوشه خیابان‌ها و میدان‌های شهرها، منتظر نامه‌های مردم بودند.

▪️نهم اکتبر، روز جهانی پست، فرصتی است برای مرور این مسیر تاریخی؛ مسیری که از تشکیلات پستی ایران آغاز می‌شود و تا شهرها و روستاهای مازندران، از سواحل خزر تا آبادی‌های دوردست کوهستانی، امتداد می‌یابد.

از چاپارخانه‌های باستانی تا تولد پست نوین

ایران از سرزمین‌هایی است که سابقه‌ای درخشان در سازمان‌دهی ارتباطات و انتقال پیام دارد. در دوره هخامنشیان، شبکه راه‌های شاهی و نظام چاپاری امکان انتقال سریع پیام‌ها و فرمان‌های حکومتی را در قلمرو گسترده امپراتوری فراهم می‌کرد. چاپارها با استفاده از ایستگاه‌های بین‌راهی و تعویض اسب، پیام‌ها را در مسیرهای طولانی جابه‌جا می‌کردند؛ سامانه‌ای که از نمونه‌های برجسته سازمان‌دهی ارتباطات در جهان باستان به شمار می‌رود.

▪️اما تاریخ پست به معنای امروزی آن در ایران، در دوره قاجار شکل منسجم‌تری پیدا کرد. در جریان اصلاحات اداری امیرکبیر در دوره ناصرالدین‌شاه، توجه به ایجاد تشکیلات پستی منظم افزایش یافت. در سال ۱۲۵۸ خورشیدی، برابر با ۱۸۷۹ میلادی، اداره پست ایران در قالب تشکیلات جدید دولتی سازمان‌دهی شد؛ هرچند شکل‌گیری و تکامل نظام پستی نوین ایران حاصل روندی تدریجی بود و پیش از آن نیز تلاش‌هایی برای سامان‌دهی خدمات پستی انجام شده بود.

▪️در ادامه این تحولات، ایران در سال ۱۸۷۷ میلادی به اتحادیه عمومی پست، که بعدها اتحادیه جهانی پست نام گرفت، پیوست و ارتباطات پستی کشور به‌تدریج با شبکه بین‌المللی پیوند خورد. از آن پس، پست آرام‌آرام از یک خدمت عمدتاً اداری و حکومتی فاصله گرفت و جایگاه پررنگ‌تری در زندگی روزمره مردم پیدا کرد؛ از نامه‌های خانوادگی و تجاری تا اسناد رسمی و مرسوله‌های شخصی.

ساری و بهشهر نخستین قدم‌های مازندران در پست معاصر

تاریخ پست مازندران را باید در پیوند با راه‌های ارتباطی شمال ایران و تحولات دوره قاجار جست‌وجو کرد. این منطقه با شهرهای تاریخی، مسیرهای کوهستانی و راه‌های منتهی به تهران، از اهمیت ارتباطی ویژه‌ای برخوردار بود.

▪️بر اساس روایت‌های تاریخی درباره تشکیلات چاپاری مازندران، در سال ۱۲۹۶ هجری قمری، چاپارخانه‌هایی در ساری و اشرف‌البلاد، یعنی بهشهر امروزی، ایجاد شدند. این ایستگاه‌ها در انتقال احکام و مکاتبات حکومتی نقش داشتند و از نشانه‌های مهم گسترش شبکه ارتباطی سازمان‌یافته در مازندران به شمار می‌روند. بنابراین، اگر منظور از نخستین پست در مازندران، نخستین ایستگاه‌های شناخته‌شده تشکیلات چاپاری دوره قاجار باشد، نام ساری و اشرف‌البلاد در صدر این روایت تاریخی قرار می‌گیرد.

▪️البته باید میان چاپارخانه‌های حکومتی و اداره پست به شکل امروزی تفاوت قائل شد؛ زیرا این دو، از نظر ساختار و نوع خدمات یکسان نبودند.
با گذشت زمان و گسترش ارتباطات، فعالیت‌های پستی در شهرهای مازندران نیز توسعه یافت. ساری، به‌عنوان مرکز اداری منطقه، جایگاه مهمی در این شبکه پیدا کرد و شهرهایی مانند بابل، آمل و دیگر مناطق استان نیز به‌تدریج از خدمات پستی سازمان‌یافته بهره‌مند شدند.

پست امروز؛ فراتر از نامه و پاکت

امروز دیگر مأموریت پست به رساندن نامه و اسناد محدود نیست. جابه‌جایی بسته‌های خریدهای اینترنتی، خدمات پست پیشتاز، توزیع مرسولات سازمانی، خدمات مالی و پستی مرتبط، رهگیری مرسوله‌ها و بهره‌گیری از سامانه‌های هوشمند پردازش و تفکیک بسته‌ها، بخشی از فعالیت‌های گسترده این شبکه است. در مازندران نیز افزایش حجم مرسولات و استفاده از فناوری‌های جدید، ضرورت توسعه زیرساخت‌های پستی را بیش از گذشته نمایان کرده است.

 

مطالب مرتبط

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
0 نظرات
قدیمی‌ترین
تازه‌ترین بیشترین رأی
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
0
افکار شما را دوست داریم، لطفا نظر دهید.x