عبارت – گروه ورزش: دکتر علیرضا تیموری: بخش جدید گروه رسانه‌ای عبارت به‌بهانه آغاز جام جهانی ۲۰۲۶ را می‌توانید هر روز در وب‌سایت خبری عبارت و صفحات ما در فضای مجازی دنبال کنید
بازی اول l مکزیک ۲ – ۰ آفریقای جنوبی
🔹افتتاحیه جام جهانی ۲۰۲۶ از همان لحظه‌های اول نشان داد که این تورنمنت، اگر چه ۴۸ تیمی، اما قرار نیست با هر کسی هم مهربان باشد. آفریقای جنوبی زیر پرس مکزیک مثل شیشه‌ای که از سرمای ناگهانی ترک می‌خورد، خرد شد؛ تیمی که نه ریتم داشت، نه واکنش، نه حتی آن غرور ابتدایی تیم‌هایی که کمتر پا به جام جهانی می‌گذارند. سه اخراجی در یک بازی — رقمی که در کل جام قبلی فقط دو بار دیده بودیم — بیشتر شبیه یک هشدار بود: جام ۴۸ تیمی، برای بعضی‌ها بیش از حد بزرگ است!
🔹گل اول روی همان اشتباه زیر فشار سنگین رقم خورد؛ توپ از پای مدافع افریقایی جدا شد و کینونِز با خونسردی توپ را از بین پاهای رانون ویلیامز رد کرد. اما لحظه‌ای که بازی را از یک مسابقه معمولی جدا کرد، گل دوم بود: رائول خیمنز، مردی که سال‌ها زیر سایه فشار، مصدومیت و ترس در لیگ جزیره گلزنی میکرد، بالاخره در جام جهانی گل زد. اشک‌هایش زیر نورهای آزتکا، در مقابل هشتاد هزار نفر، تصویری بود که فوتبال را از هر ورزش دیگری جدا می‌کند؛ لحظه‌ای که هم می‌سوزاند، هم نجات می‌دهد و هم حسی را درون آدم تکان می‌دهد. حسی از جنس صبر؛ برای اولین بار نقش اول بودن در شادی دسته‌جمعی مردم کشور؛ حتی تا ۳۵ سالگی!
🔹در جامی که عملاً «گروه مرگ» وجود ندارد و سطح تیم‌ها مثل پتویی کش‌آمده پهن شده، سخت و آسان معنای سابق را ندارند. اما همین بازی هم یک حقیقت تلخ داشت: مکزیک برتر بود، اما هنوز باید از میان صخره‌هایی عبور کند که از دور کوچک‌اند و از نزدیک، دندان‌دار. افتتاحیه با دو گل و سه اخراجی تمام شد، اما ردّش روی روز اول ماند؛ ردّی که می‌گفت این جام قرار نیست آن‌قدرها هم که بعضی‌ها فکر میکنند آرام باشد.
————
بازی دوم l کره‌جنوبی ۲ – ۱ جمهوری چک
🔹وقتی خیلی‌ها خواب بودند، گوادالاخارای مکزیک داشت یکی از زیباترین بازی‌های مرحله گروهی را می‌دید. ورزشگاه مثل شهری بود که برقش را از هیجان وجود مردمانش می‌گیرد؛ گزارشگرها انگار روی موجی از تب فوتبال شناور بودند و آدم با خودش می‌گفت کاش بازی‌های بیشتری در مکزیک برگزار می‌شد؛ نه در کشوری که توپ محبوب فوتبالشان بیضی و قهوه‌ای است!
🔹کره جنوبی از همان دقایق اول با سرعت و نظمی وارد زمین شد که کمتر تیم آسیایی در روز اول جام جهانی از خودش نشان داده. پنج «لی» در ترکیب کره، مقابل تیمی که مهاجمش از لورکوزن می‌آید، هافبکش از وستهم، مدافعش از ولورهمپتون و گلرش از آیندهوون. اما کره نه عقب نشست، نه ترسید. امید گل کره ۲.۳۰ بود در برابر ۰.۸۳ چک؛ عددی که نشان می‌داد این نمایش شکوهمند تصادفی نیست. چک با ضربه سر کاپیتانش در دقیقه ۵۹ جلو افتاد، اما کره در دقیقه ۶۷ و ۸۰ بازگشت؛ بازگشتی که چهارمین بار از شش بازی اخیرشان در جام جهانی بود که از هیچ به برد می‌رسیدند. اتفاقی نیست. قطعا اتفاقی نیست. این تیم قبلاً همین مسیر را مقابل آلمان هم رفته بود!
🔹ستاره زمین بدون تردید «این بوم هوانگ» بود؛ هافبک فاینورد هلند، با یک گل، یک پاس گل و دقت ۹۰ درصدی پاس. کره‌ای‌ها ۲۴ لمس توپ در محوطه جریمه داشتند؛ رکوردی برای تیم‌های آسیایی در تاریخ جام جهانی. در آخرین ثانیه‌ها، مهار فوق‌العاده کیم سونگ‌گیو اجازه نداد بردشان در آخرین لحظه از دست برود. حالا کره صاحب رکورد بیشترین بازی، بیشترین برد و بیشترین گل در‌میان آسیایی‌های حاضر در تاریخ جام‌های جهانی است؛ و در همین حال، سرمربی تیم ملی ما هنوز با اعتمادبه‌نفسی عجیب می‌گوید: «صعود در جام ۴۸ تیمی سخت‌تر از ۳۲ تیمی است.» جمله‌ای که بیشتر شبیه یک سپر دفاعی است تا تحلیل فنی. دنیا دارد جلو می‌رود، تیم‌های آسیایی دارند پوست می‌اندازند و ما هنوز درگیر توجیهاتی هستیم که حتی برای هواداران خسته‌ی خسته‌ترین تیم ملی دنیا هم دیگر کار نمی‌کند.
*جمع‌بندی روز اول
🔹روز اول جام جهانی ۲۰۲۶ مثل شروع یک رمان تاریک بود؛ رمانی که از همان صفحه اول نشان می‌دهد قرار نیست با همه شخصیت‌هایش مهربان باشد. جدال افتتاحیه مکزیک و افریقای جنوبی، با اشک‌های خیمنز و سه اخراجی عجیب، جام را با ضربه‌ای محکم آغاز کرد. کره جنوبی با نظمی آهنین و شجاعتی که کمتر از تیم‌های بزرگ نیست، شب را به آتش کشید. و در میان همه این‌ها، یک حقیقت آرام و تلخ شناور بود: فوتبال آسیا دارد جلو می‌رود و ما هنوز درگیر جمله‌هایی هستیم که بیشتر بوی ترس می‌دهند تا واقعیت.
🔹روزهایی که می‌آیند، پر از بازی، پر از روایت و پر از لحظه‌هایی‌اند که باید ثبت شوند. اگر می‌خواهید این مسیر را تا آخر جام دنبال کنید، همراه بمانید.
*روایت‌های روزانه عبارت از جام جهانی ۲۰۲۶ ادامه دارد…*
