حسین نجفی معاونت اداره کل اجتماعی فرهنگی و دانش آموخته علوم سیاسی دانشگاه تهران: کودکان اخبار را نمیفهمند؛ اما لحن ما را میفهمند. به دیگر سخن؛ آنها تحلیل نمیخواهند بلکه آرامش میخواهند. نکته مهم این است که «کودکان از کلمات نمیترسند؛ از احساسات بیصاحب میترسند.»
۱) والدین باید «تنظیمگر هیجان» باشند، نه مصرفکننده اخبار
دانیل سیگل دربخشی از نظریاتش توضیح میدهد که کودک ابتدا از والدین «آرامش قرض میگیرد» پس والدین باید دقت کنند که ; قبل از صحبت درباره اخبار، خود را آرام کنند. از تحلیلهای سنگین در حضور کودک پرهیز کنند و بهجای «هیچی نیست»، بگویند: «من هستم»
نکته ؛ روایت را انسانی کنید، نه ترسناک
کودک نیاز به تصویرهای ساده دارد، نه تهدیدهای بزرگ. مثالهای مناسب به شرح زیر؛
– «بعضی کشورها اختلاف دارند، اما آدمهای زیادی تلاش میکنند مشکل حل شود. هر اتفاقی بیافته ما کنار هم هستیم. ایران کشور قهرمان ها هست . تو هم شجاع و قهرمان هستی .»
– «خبرها گاهی ترسناک گفته میشود، اما همیشه همانقدر که میگویند خطرناک نیست.
❌کودک را در خلأ اطلاعاتی رها نکنید
این نکته را پیش ازینهم نوشته ام و گفته ام که خلأ اطلاعاتی = اضطراب.
اگر کودک پرسید «جنگ میشود؟» یا کودکان از جنگ ابراز ترس کرد ؛
پاسخ درست این است که «بزرگترها تلاش میکنند جنگ نشود. اگر همجنگ بشه و ادامه پیدا کنه ما هم کنار هم هستیم. اینجا خانه ی ماست. وطن مثل خانواده هست.» نه انکار، نه اغراق
خانه باید پناهگاه باشد، نه ادامه میدان جنگ رسانهای
سفره ناهار و شام نباید تبدیل به اتاق تحلیلهای تلخ شود.این همان «Dark Narrative Spiral» است دربارهاش هشدار میدهند
