با روی کار آمدن دولت چهاردهم و حضور دکتر یونسی به عنوان استاندار مازندران، عملگرایی در دستور کار این مدیر کاردان قرار گرفت. او عملگرایی را در سطح گستردهتری معنا کرد.
یونسی با اقدامات فنی و عمرانی، مازندران را بر مدار عملگرایی قرار داد. پروژههای بسیاری در استان، راکد بود و سالیان طولانی از کلنگزنی یا آغاز به کار پروژه میگذشت اما به نتیجه نرسیده بودند.
یکی از پروژههای راکد که سالهای طولانی بلای جان مردم مرکز استان شده بود همین پروژه احداث پل سهراه جویبار است، این پروژه را شاید با ۵ درصد پیشرفت فیزیکی، رها کرده بودند، نه میساختند و نه فکری به حال پروژه راکد داشتند.
دکتر یونسی با به ثمر رساندن پل سه راه جویبار، کمک شایانی به اهالی مرکز استان و حتی شهرهای اطراف کرد.
امروز و فردا این پل زیر بار ترافیک میرود بدون آن که یونسی پز آن را داده باشد
چه پروژههایی را که با ۸۰یا ۹۰ درصد پیشرفت فیزیکی افتتاح میکردند، ربان میزدند و قیچی میکردند، مراسم افتتاحیه آنچنانی و بمباران تبلیغات.
اما یونسی یک ویژگی منحصر بفرد دارد، یونسی مرد عمل است، عملگراست، میسازد اما در افتتاحیهای شرکت نمیکند چون خود را بدهکار مردم میداند و معتقد است برای این مردم، بدون منت، خدمت کرد.
واژه عملگرایی یادآور مهدی عبوری شهردار اسبق ساری است که اینک در عرصه دیگری از کشور عزیزمان مشغول خدمت است.
در برههای از تاریخ این شهر، یک شهردار با استفاده از تمام توان و ظرفیتی که داشت، مرکز استان را در مسیر رشد قرار داد. اگرچه که مخالفان و حواشی داشت اما نه آن مخالفان و حواشی، نتوانست مانع اقدامات مهدی عبوری شود.
پیش از او و پس از او، اقدام قابل اعتنایی در شهر ساری انجام نشده، پروژه خاصی نبود، میانگذری احداث نشد و میتوان گفت مرکز استان در خواب عمیقی فرو رفته بود.
شباهتهای عملگرایی عبوری و یونسی بسیار است و همانطور که عبوری با اقداماتی که در ساری انجام داد عزیز و ماندگار شد، یونسی هم با اقدامات عملگرایی که در همین مدت کوتاه در سطح استان انجام داده عزیز و ماندگار شده است.
موج تخریبهایی که علیه یونسی به راه افتاد، با تکیه بر قدرت عملگرایی او خنثی شد و این کارکرد یونسی بود که باعث شد آن تخریبها بیاثر شود همانطور که عبوری هم با عملگرایی توانست محبوبیت خود را حفظ کند و تخریب او هم راه به جایی نبرد.
