اولین بار با عبارت “خویشکاری” در سخنرانی دکتر سید مصطفی قاسم زاده پزشک حاذق و متخصص پوست اما ادیب و شاهنامه پژوه! در همایش باشکوه شب فرهنگی بابل در معرفی خویشکاران علم ، فرهنگ ، هنر، ادب و تاریخ دیارمان آشنا شدم.
خویشکاری، همان رسالت شخصی است که آدمی برای خویش برمی‌گزیند. اگر بخواهیم در یک کلمه، انگیزه فردوسی را برای سی سال ممارست در نگارش شاهنامه بازگو کنیم، آن کلمه چیزی جز «خویشکاری» نیست و البته در طول تاریخ و در عرصه های مختلف افراد موثری به خویشکاری همت گماشتند.
با الهام از شب فرهنگی شهر تالابی و بهارنارنج که با اجرای بیاد ماندنی استاد علی دهباشی همراه بود و به مناسبت ۱۴ آبان، روز مازندران و ۱۵ آبان، روز بابل، بر آن شدم تا در باب خویشکاری برای زادبوم اندیشه‌ای بنویسم. اگر تک‌تک اعضای جامعه، به جای انگشت اتهام به دیگران یا انتظار از محیط، با الگوبرداری از بزرگان، گامی در جهت تعالیِ میهن بردارند، آنگاه مجموعِ همین خویشکاری‌های کوچک، موتور محرک پیشرفت جامعه خواهد بود.
ما نیازی نداریم که همگی فردوسی، حافظ، سعدی یا بوعلی سینا باشیم؛ بلکه کافی است بر مدار آیه شریفه «لَا یُکَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلَّا وُسْعَهَا» حرکت کنیم؛ یعنی هر کس در جایگاه، حرفه و توانِ خویش، خدمتی بی‌منت و مخلصانه برای محیط پیرامونی خود انجام دهد. پیشنهاد من در نکو داشت روز ملی مازندران، تعیین یک «خویشکاری برای وطن از روستا تا کشور در حوزه مدنی، تولیدی، تالیفی، تاسیسی ، دفاعی، اجرایی، سازمانی، ابداعی ، خیریه و سایرعرصه ها است. شمه خنابدون
ایرج نیازآذری
