عالین نجاتی:
ایرانی آفریده شده است برای غم، چندانکه تاریخِ ادبیات و هنر ما؛ تاریخِ شیفته‌گی ایرانیان به اندوه است. موسیقی و غزل ایرانی دو شاهد زنده بر این ادعاست که ما به شکلی مالیخولیایی دل‌بسته‌ی اندوه هستیم و از رنج بردن لذت می‌بریم. قشر مذهبی جامعه این رنج را با دیدگاهی نظیرِ ” هرکه در این بزم مقرّب‌تر است/جامِ بلا بیشترش می‌دهند” تاب می‌آورد و آتئیست‌ها نیز آن را با کارماده‌ی «کارما» معنادار می‌کنند.
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که در اوج شادی از سرِ غم اشک بریزید، حتما شده که با خود بگوئید مگر ما از زندگی چه می‌خواستیم جز کمی شادی و بهره‌مندی از ساده‌ترین نیازهای انسانی!
وقتی پیام‌های فراوان شادی و لذت مردم ساری از حضور در کنسرت علیرضا قربانی را دیدم همین سؤال برایم تکرار شد که “مگر ما از زندگی چه می‌خواهیم؟” وقتی می‌شود با چند ساعت دورهمی موسیقیایی دلِ ملت را شاد کرد و کوه مشکلات را برای دقایقی از روی شانه‌های خسته‌ی این مردم برداشت، چرا چنین رویدادهایی را از این مردم کم‌توقع دریغ می‌کنیم و هر روز بر حجم ممنوعیت‌ها می‌افزاییم؟
امام‌جمعه بابل به استناد کدام حجت عقلی اجازه نمی‌دهد دومین شهر پرجمعیت مازندران از تماشای یک کنسرت موسیقی بی‌نصیب بماند؟ فرق ساروی و نوشهری با بابلی و نکایی چیست که یکی در هفته ۶روز فرصت تماشای کنسرت دارد و دیگری ۴۰سال است از این حق طبیعی محروم مانده است؟
تندروهایی که دهه‌هاست در برخی از ولایات این مملکت حکومت ملوک‌الطوایفی راه انداخته‌اند و به فتوای شخصی خود حکم می‌رانند چه پدرکشتگی‌ِ دیرینی با ما دارند که از اجتماع این مردم می‌ترسند؟ چرا اجتماعات مورد علاقه‌ی آنها حلال و آزاد است اما دلخوشی‌های کوچک بسیاری از مردم حرام؟
مگر ما از زندگی چه می‌خواستیم که از شلوار لی تا ویدئو را جرم‌انگاری کردید و امروز در پی‌ی مبارزه‌ی تمام‌عیار با فن‌آوری از شبکه‌های اجتماعی گرفته تا استارلینک هستید؟
سؤالاتی از این دست آنقدر فراوان است و آنقدر بی‌پاسخ مانده که پیگیری چندهزارباره‌ی آن نه دردی از ما مردم نامحرم و صغیر دوا می‌کند و نه اثری بر سیاست‌گذاری فرهنگی کلان در کشور می‌گذارد. در ایران واقعی همچنان مهران رجبی و علیرضا غزوه هنرمند تراز هستند، اما در ایران حقیقی محمدرضا شجریان و فروغ فرخزاد هستند که بر قلب‌ها فرمانروایی می‌کنند.
حدود ۵ دهه گذشته اما همچون میخ آهنینی که در سنگ نرود، واقعیت موجودِ جامعه‌ی ایرانی به‌چشم آقایان نمی‌آید. هرچه فریاد می‌زنیم که این ملت تاریخی شعور و درک تشخیصِ سره از ناسره را دارند، همچنان گوش،شنوایی نیست.
وقتی جنگ به‌راهمی‌افتد، ملت ناگهان رشید و آگاه می‌شود اما تا پای انتخاب‌های فرهنگی به‌میان می‌آید همین مردم فاقد قدرت تشخیص‌اند و با چماق سانسور و محدودیت به کنج عزلت رانده می‌شوند.
خسته نشدید از این سریال استاندارد دوگانه، وسط این‌همه تناقض لِه نمی‌شوید، از این ملت خجالت نمی‌کشید وقتی آنها را از کوچک‌ترین لذت‌ها محروم می‌کنید؟
توصیه‌ی من به تندروها این است که به تماشای کنسرت قربانی بروند و از نزدیک شعور، وقار و فرهنگ‌دوستی این مردم نجیب را ببیند تا شاید یک‌بار هم که شده بفهمد این مردم آقابالاسر فرهنگی نمی‌خواهند و شعورشان به‌مراتب بیشتر از سانسورچی‌هاست!
