و من همچنان به آینده‌ی ایران، امیدوارم

عالین نجاتی

عبارت – گروه جامعه: مثل هوای مه‌آلود لندن، به هر طرف که نگاه می‌کنی خود را در محاصره اخبار منفی می‌بینی. ایرانیان قبل از خواب با چک کردن اخبار جنگ احتمالی و نرخ طلا و ارز به بستر می‌روند و صبح با چک کردن همین اخبار روز خود را آغاز می‌کنند.
اخبار منفی مثل خوره به جان روان ایرانیان افتاده‌ و بی‌صدا مشغول جویدن خاطرات خوش و حس امید به‌ آینده است، من اما به‌شکل غریبی به آینده امیدوارم. وقتی به تماشای یک کنسرت یا نمایش می‌روم، وقتی تکاپوی دهه هشتادی‌ها در کتاب‌فروشی‌ها را می‌بینم، وقتی عطش دانستن در نسل جوان را به تماشا می‌نشینم و آنگاه که هوش نوجوانان در عصر هوش مصنوعی را به محک آزمون می‌گذارم و روش‌های ناب حل مسئله در این نسل را می‌بینم نمی‌توانم به آینده امیدوار نباشم.
وقتی هنوز حافظ و سعدی و فروغ مشتری دارند و لبخند از لب دبیرستانی‌ها نمی‌افتد نمی‌توانم به آینده امیدوار نباشم.

وقتی تاریخ را تورق می‌کنم و می‌بینم که ایران بارها همچون ققنوس از خاکستر خویش برخاسته‌، هرگز نمی‌توانم مثل برخی از دوستان از آینده ایران ناامید باشم. ما خواهیم رفت، آنچنان که پیشینیان رفتند، اما آنچه باقی می‌ماند «ایران» است. هیچ چیز برای من ماندگارتر از دماوند، سبلان، خلیج فارس، دشت ارژن و این گربه‌ی زخمی اما شجاع نیست.

اگر هزار بار دیگر به دنیا بیایم بازهم زندگی در جهان‌ خیام، شنا در دریای کاسپی و فریاد زدن‌های بی‌پروا در دل جنگل‌های هیرکانی را انتخاب می‌کنم، حتی اگر بازهم جنگ و سانسور و گرانی را تجربه‌ کنم، دوست دارم در سرزمینی زاده شوم که پرندگانش‌ را به نام می‌شناسم و با درختان بهارنارنج‌اش خاطره‌ دارم.

اگر ناامید شده‌اید کافی‌ست به آسمان نگاه کنید و ببینید که خورشید همچنان بر این سرزمین می‌تابد و ماه نیز هنوز بی‌وقفه مهربانی‌اش را از ما دریغ نمی‌کند.
اگر ناامید هستید نیازی نیست به امید‌های واهی دل‌خوش کنید، چراکه گوشه گوشه‌ی این سرزمین جوانه‌های امید به‌ آینده را خواهید یافت، تنها کافی‌ست اسیر ایدئولوژی نشوید و عشق خود را از این آب و خاک دریغ نکنید.